FIC ATTACK ON TITAN : WHAT CAN I DO [ EREN x LEVI ] YAOI

ATTACK ON TITAN FAN FICTION*

NAME : What can I do

PAIRING : Eren x Levi

GENRE : Romantic - Comedy

RATE : PG – 13

AUTHOR : a l e y m* (wakamon)

What can I do to make you love me?

What can I do to make you care

What can I say to make you feel this

What can I do to get you there

…and ‘love’ me…

WHAT CAN I DO

ก็แค่กลัว ไม่กล้าที่จะเป็นฝ่ายทักออกไป

เพราะชอบมากเลยกลัวว่าผลลัพธ์ที่ออกมาจะกลายเป็นตรงกันข้าม

สุดท้ายแล้วก็ได้แต่ถามตัวเอง

นี่เรา...ควรจะทำยังไงดี?

...

เวลา 8.10 น.

วันนี้เป็นวันจันทร์ เช้าวันจันทร์

                ผมมาโรงเรียนตามปกติ

ใช่ มาตามปกติอย่างที่เคยทำทุกวัน

                หากแต่ตอนนี้ ‘หัวใจ’ ของผมมันดันไม่ปกติไปด้วยนี่สิ...

                “เฮ้ยๆ”

                “หืม...”

“แกบอกว่าเขาจะมาจริงๆ ใช่มั้ย?”

                “เออ บอกว่ามาก็มาสิ”

                “กี่โมง?”

                “ปกติเอ็งเจอพี่เขากี่โมงวันนี้ก็เจอแบบนั้นอ่ะแหละ”

                “แล้...”

                “หุบปากซะเอเรนก่อนที่ผู้พันเขาจะปาแปรงลบกระดานใส่ทั้งนายและฉัน!”

                ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยจากคำพูดของไอ้บ้า แจน กิลชูไตน์ ผู้เป็นเพื่อนสนิท ก่อนจะหันกลับมาก้มหน้าลงกับโต๊ะเมื่อเห็นว่าอาจารย์ผู้พันขาว้ากหน้าโหดไม่ชอบกินข้าวโพดและมีสเป็คเป็นสาวโลลิ (?) กำลังจ้องมาทางพวกผมอย่างเตรียมพ่นคำด่าเต็มที่

                ดูจากท่าทางของเฮียแกแล้วคงกำลังหงุดหงิดอยู่น่าดู

                และสาเหตุก็เดาได้ง่ายๆ

                “วันนี้ คริสต้า เลนซ์ ลาป่วย พวกแกนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะปล่อยให้เพื่อนในห้องป่วยได้ไง!” นี่แหละสาเหตุล่ะ...

ผู้พันเขาจะมีอาการแบบนี้เสมอในวันที่แม่สาวคริสต้านางฟ้าประจำห้องไม่มาเรียน และนั่นก็เป็นสัญญาณเตือนภัยอย่างดีว่าตลอดทั้งวันนี้ควรจะอยู่ให้ห่างจากเขามากที่สุดถ้าไม่อยากถูกเรียกไปนั่งเล่นในห้องปกครองด้วยข้อหาเพียงแค่ทำให้เจ้าตัวหงุดหงิด

แลดูไร้สาระ แต่มันก็เป็นแบบนี้จริงๆ นะ

โรงเรียน Shingeki High School น่ะ ถ้าไม่โหดจริงอยู่ไม่ได้หรอกนะครับนี่พูดเลย

หลังจากที่ทำการเช็คชื่อคนในห้องเสร็จ ผู้พันโลลิก็เริ่มต้นยัดเยียดความน่าเบื่อมาให้เหล่านักเรียน ปี 3 โดยการพล่ามเรื่องกฎของการเคลื่อนที่และโมเมนตัมบ้าบอคอแตกออกมารับคาบแรกของวัน ผมนั่งจดบ้าง วาดรูปสลับกันไปบ้าง หันไปมองพวกด้านในห้องที่แอบหาวหลับกันเป็นพรืดแล้วก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

ในช่วงเวลาที่น่าเบื่อและขาดสีสันแบบนี้

เมื่อไรจะถึงตอนเย็นเร็วๆ นะ?

                “เฮ้อ!”

เวลา 12.01 น.

                นี่คือช่วงพักกลางวัน

                อืม ก็พักกลางวัน อันที่จริงไม่จำเป็นต้องย้ำก็ได้แต่เผอิญผมอยากจะบอกซ้ำอีกรอบว่านี่เป็นเวลาพักแล้ว

ผ่านไปตั้งครึ่งวันแล้วสินะเนี่ย?

                ทันทีที่ออดหมดคาบดัง ผมก็เดินออกจากห้องตรงไปยังสวนด้านหลังตึก ใต้ต้นซากุระที่มีดอกสีหวานนั่น...มันคือที่กินข้าวใหม่ของผมและแจนในต้นสัปดาห์นี้ บรรยากาศอวลกลิ่นหญ้าและดอกไม้หอมๆ ลมเย็นสบายน่านอน นับเป็นโชคดีของผมจริงๆ ที่ดันมาเจอที่นี่ได้โดยบังเอิญก่อนจะเป็นที่ประจำของนักเรียนคนอื่น ผมแกะซองขนมปังออกแล้วเอาเข้าปาก กัดคำโต เคี้ยวๆ กลืน

อันที่จริง มื้อกลางวันผมคงจะดีกว่านี้ถ้าหากเมื่อเช้าไม่เพ้อจัดจนเผลอลืมหยิบกล่องข้าวผมก็ไม่ต้องมานั่งแกร่วกินไอ้ของน่าเบื่อแบบนี้หรอก

                แจนลงมาช้า หมอนั่นซวยโดนใช้ให้ไปยกชีทวิชาภาษาอังกฤษที่ห้องพักครูก่อนจะหมดคาบ      

และเมื่อเหลือผมอยู่คนเดียว โรคเก่ามันก็เริ่มกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง อาการของมันคือ คิดถึง อยากเจอ อยาก...นู่น นี่ นั่น สารพัดจะอยาก

นี่รอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ที่ต้องมานั่งคิดถึง ‘คนคนนั้น’ โดยที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะคิดถึงผมบ้างรึเปล่า?

อืมมมม...

สีน้ำตาล...ช็อกโกแลต? ไม่สิ ต้องสีดำต่างหาก

                ผมของเขาสีดำเงาเหมือนเม็ดงา

                ส่วนผิวกายก็...

                “ขาวๆ...เหมือนวนิลา”

                กึกๆ

                “บ่นบ้าอะไรของแกตั้งแต่เมื่อกี้ละ?” เสียงทุ้มๆ ของแจนดังขึ้น เขาทักผมก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ข้างๆ มือหนาหยิบกล่องข้าวของตัวเองออกมาเตรียมฟาดเต็มที่

                “กำลังคิดอะไรเพลินๆ น่ะ” ผมตอบ ที่จริงแล้วก็ไม่เพลินหรอก เรียกว่าหมกมุ่นขั้นอ่อนๆ ได้เลยนะผมว่า

                “วันนี้มิคาสะเข้ามาคุยกับฉันด้วยแหละ!”

                “อ๋อเหรอ ดีใจด้วยนะแจน”

                “ขอบใจนะ แต่อันที่จริงแล้วเธอมาถามหาแกกับฉันน่ะ” เอ่อ...

                “วันนี้เอากุ้งทอดมาด้วยเหรอ? ขอตัวหนึ่งนะ”

                “ไอ้หอยหลอด! ไม่ต้องมาเปลื่ยนเรื่องเลย มิคาสะเป็นเพื่อนแกตั้งแต่เด็กๆ ไม่ใช่เหรอ? ถามจริงทำไมช่วงนี้จะต้องหนีหน้าเธอด้วยฮะ?” แจนเอาตะเกียบตีมือผมที่กำลังหยิบเจ้ากุ้งตัวอ้วนสีเหลืองกรอบในกล่องข้าวของเขาไปแล้วหันมาถามประโยคชวนให้ฆ่าตัวตายนั่น

                อ่า...

“ถ้ากลับไปสนิทกับมิคาสะ เดี๋ยวแกก็จะชวนฉันทะเลาะเพราะหมั่นไส้อีกไง”

                “ไม่เว้ย เอเรน...บอกตรงๆ คือทุกวันนี้เอ็งก็น่าหมั่นไส้สำหรับกระผมอยู่แล้วโดยไม่ต้องใช้มิคาสะมาเป็นออพชั่นเสริม! และตั้งแต่เมื่อก่อนละที่แกไม่เห็นจะแคร์อะไรฉันตรงกันข้ามยังจะหน้าด้านเข้าไปคุยกับคนที่ฉันชอบได้ พอมาตอนนี้ดันบอกว่ากลัวจะโดนหมั่นไส้เนี่ยนะ? แม่งโคตรฟังไม่ขึ้นอ่ะ!”

                “งั้นจะให้บอกว่าอะไรล่ะ?”

“ก็บอกเหตุผลมาไงว่าทำไมช่วงนี้ถึงได้หนีหน้ามิคาสะ”

                “อืม...มีคนเคยบอกป่ะว่านายมันเป็นพวก 5 ส.”

                “อะไร 5 ส.?”

                “สอด เสือก แส่ สาระแน สะเหร่อ”

                “ไอ้!!” แจนทำหน้าเหมือนกับต้องการจะเข้ามาบีบคอผมที่พูดประโยคนั้นออกมาได้หน้าตาเฉย มิคาสะเคยบอกว่าผมมันพวกชอบพูดไม่เกรงใจใครและมันก็จริง ผมปากจัด ด่าหน้าตาย ค่อนข้างถือตัวกับคนที่ไม่รู้จัก หากแต่ก็มีอยู่คนหนึ่งที่ผมจะไม่ทำนิสัยแย่ๆ ของตัวเองใส่

คนๆ นั้นก็คือคนที่ผมเพิ่งจะคิดถึงไปนี่แหละครับ...

                “แต่ก็เอาเหอะ ฉันจะบอกเหตุผลให้ก็ได้ว่าเพราะอะไร”

                “ไม่ต้องแล้ว! ไม่อยากฟัง เก็บเหตุผลของแกไปเล่าให้มิคาสะเขารู้เองเหอะ ชิ!”

                “ไม่เอาน่าเพื่อนแจน งอนเป็นตุ๊ดไปได้”

                “ฉันไม่ใช่ตุ๊ด! หุบปากแล้วนั่งเพ้อเจ้อในโลกของแกไปเถอะ”

สิ้นคำพูด หมอนั่นก็ก้มหน้าก้มตาซัดข้าวกล่องของตัวเองด้วยท่าทางหงุดหงิดสุดๆ อ่า...เข้าโหมดหนูน้อยงอนแก้มป่องซะแล้ว แก้มมันป่องจริงครับเพราะมันกำลังกินกุ้งทอดที่ผมอยากกินอยู่ เอ๊ะ? นี่ผมก็พล่ามอะไรอยู่ได้ เวลาเหลืออีกไม่มากผมควรจะรีบกินขนมปังเมล่อนและน้ำแอปเปิ้ลสกัด 100 เปอร์เซ็นต์ ที่ซื้อมาให้หมดแล้วเตรียมตัวขึ้นเรียนคาบต่อไปสิ...

เหลืออีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้เวลากลับบ้านแล้ว

แหะๆ...

เวลา 16.10 น.

                ห้องเรียน 034

ปี 3/b

ปึง!

                “หนังสือๆ! เอเรนว้อยยยย แกลืมหนังสือวิทย์!?”

                “อ๊ะ...ขอบใจโคนี่”

                ตึกตึกตึกๆ!

                “มันจะรีบไปไหนของมันวะ...”

                “ไปตามหาหัวใจ”

                “อะไรนะ?”

                “ก็ตามนั้น...”

หลังจากที่พูดเสร็จ นายแจน กิลชูไตน์ ก็เดินแบกกระเป๋าออกจากห้องตามเพื่อนตัวเองที่รีบวิ่งไปก่อนแล้ว ทิ้งให้เพื่อนร่วมห้องอย่าง โคนี่ ต้องยืนทำหน้างงอยู่คนเดียวกับคำตอบนั้น เอ่อ...เอเรนไปตามหาหัวใจ หรือว่าความหมายจริงๆ คือจะบอกว่าหมอนั่นมี ‘คนที่ชอบ’ แล้วเลยจะรีบออกไปหา? จะว่าไปช่วงนี้เอเรนมันก็ดูเหม่อลอยแปลกๆ นะ แถมเจ้าตัวยังรีบกลับตลอด ทั้งๆ ที่แต่ก่อนจะต้องอยู่เตะบอลด้วยกันแท้ๆ

สรุปแล้วเรื่องที่แจนบอกนี่มันจริงงั้นเหรอเนี่ย!?

เวลา 17.32 น.

Café ilia

“สวัสดีค่า รับอะไรดีคะ?”

“ผมเอาโกโก้ปั่น เอเรนแกจะเอาอะไร?”

“ขอชาร้อน แล้วก็ไอศกรีมรส...”

กริ๊งๆ...

“ผมมารับของที่สั่งไว้ครับ”

เสียงห้าวดังขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ผลักประตูกระจกเข้ามาส่งผลให้คนที่กำลังจะบอกเมนูให้พนักงานสาวจดต้องหยุดนิ่งหันไปมองโดยอัตโนมัติ...

ขะ...เขามาแล้ว!?

เขาเป็นชายหนุ่มที่มักจะมารับกล่องไอศกรีมที่สั่งไว้ประมาณ 4-5 รส ในช่วงเวลานี้กลับบ้านด้วยเสมอ เขายืนรอของอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ วันนี้มาในชุดเสื้อโค้ทตัวยาวกับกางเกงยีนส์แบบเดฟพร้อมด้วยผ้าพันคอสีแดงตัดกับสีผมซึ่งดำสนิท ใบหน้าเรียว นัยน์ตาคมสวย ปากนิด จมูกหน่อย เมื่อบวกกับร่างเล็กๆ ผอมๆ นั่นทำให้เจ้าตัวดูน่ารักน่ากอดคล้ายกับแมวเหมียวในสายตาเอเรนไม่มีผิด!

ก้อนเนื้อในอกเต้นดังมากจนเพื่อนชายที่มาด้วยหันมามองแบบเอือมๆ

อุหวา...

จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี!?

เอเรน เยเกอร์ จากปกติที่ไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นหรือประหม่า ตอนนี้ดันกลายสภาพเป็นลูกหมาหางลู่ไม่กล้าแม้แต่จะมองจ้องอีกฝ่ายตรงๆ หน้าเน่อแดงเถือกยันใบหู ใครมาเห็นเข้าคงจะหัวเราะเยาะบอกว่าเขานั้นไม่มีน้ำยาเป็นแน่แท้ อยากจะตะโกนให้ก้องฟ้า ก็มันเขินนี่หว่า! ตั้งแต่ที่ได้ลืมตาดูโลกมาเป็นเวลา 18 ปี ไม่เคยมีความคิดที่จะชมชอบใครจนกระทั่งได้มาเจอกับคนคนนี้ เพียงแวบแรกที่ได้เห็นก็...

หัวใจเต้นแรง หน้าแดงทุกที ใช่เธอหรือนี่ที่คอยตลอดมา

ควบคุมไม่อยู่ รู้เลยว่าตัวสั่น เพิ่งเจอไม่นาน...ถูกใจฉันเหลือเกิน ♥

และหลังจากนั้นเขาก็มีอาการเพ้อเจ้ออย่างที่เห็น ไม่ว่าจะกิน จะเดิน จะนอน จะทำอะไรยังไงก็ต้องคิดถึงร่างเล็กนั่นตลอด (เป็นเอามาก)

พรึ่บ!

“เอเรน!”

“หะ...หือ! มีอะไร?”

“ไอศกรีมอ่ะจะเอารสอะไร? พนักงานเขารอจดอยู่”

“แหะๆ...”

“อ้าว! ขอโทษครับๆ เอารสสตรอเบอรี่ครับ”

ร่างสูงรีบหันไปบอกพนักงานสาวที่ยืนหัวเราะเบาๆ อยู่ข้างโต๊ะและเมื่อจดเมนูเสร็จเธอก็เดินจากไป ทิ้งให้สองหนุ่มเพื่อนซี้รอเวลาที่ของหวานจะมาเสิร์ฟ เอเรนนั้นนั่งรุกรี้รุกรนอยู่บนเก้าอี้บุหนัง นัยน์ตาสีเขียวมรกตคอยเหลือบมองไปยังเป้าหมายที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ตลอดเวลา

“ขอทราบชื่อผู้รับด้วยค่ะ” ฝ่ายแคชเชียร์ถามขึ้นระหว่างที่หันไปหยิบกล่องไอศกรีมออกจากตู้แช่

“รีไวล์...ครับ”

“คุณรีไวล์รบกวนช่วยเซ็นชื่อที่ใบเสร็จรับของนี่หน่อยนะคะ รายการที่สั่งคือ ไอศกรีมรสช็อกโกแลต มะนาว ชาเขียว ช็อกชิพ และก็รสสตรอเบอรี่ ถูกมั้ยคะ?”

“ครับ”

“ค่า ทั้งหมด...ค่ะ”

“นี่ครับ”

นิ่ง...

“เขาจะไปแล้วนะ”

“อืม รู้แล้ว...ก็มองอยู่”

“นี่ไม่คิดจะทำอะไรซักหน่อยเหรอ?”

“อะไรล่ะ...”

“อะไรอย่างนั้นเหรอ? ปัดโธ่! ไอ้ลูกหมาเอ๊ยยยย ฉันเห็นแล้วรำคาญแทนว่ะ! ถามจริงๆ ใจคอแกคิดจะชอบเขาข้างเดียวตลอดไปหรือไงฮะ? คือแบบว่าในหัวแกไม่มีความคิดประเภทที่ว่าอยากเข้าไปทัก ไปคุย หรือไม่ก็ขอคบเขาบ้างเลยรึงายยยย!?”

“มีสิ มีหลายอย่างเลยล่ะ”

“แล้วทำไมไม่ทำ? ฉันเห็นแกมาที่ร้านนี้ตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อน สั่งของกินระหว่างรอ พอเขามาแกก็นั่งมองนั่งจ้องนั่งเขินอยู่ที่โต๊ะแบบนี้ แล้วสุดท้ายก็ปล่อยเขาไป ไม่ยอมทำอะไรซักอย่าง!”

“ฉัน...ก็ฉันไม่รู้นี่หว่าว่าจะเข้าหาเขายังไง”

“ตอบแม่งแต่แบบนี้ทุกที เบื่อเว้ย!” แจนสบถอย่างหงุดหงิดกับความป๊อดของเพื่อนตัวเอง มองดูอีกฝ่ายที่นั่งนิ่งไปกับคำพูดเมื่อกี้ก็เกิดอาการอยากจะกลายร่างเป็นเจ้าตัวแล้วไปบอกรักแทนให้รู้แล้วรู้รอด

ก็เห็นแล้วมันอึดอัด! แน่นอก! เอเรนแม่งไม่เข้าใจโจ๋อ่ะ!!?

กริ๊งๆ...

เสียงกระดิ่งที่ประตูกระจกดังขึ้นอีกครั้ง ร่างเล็กของรีไวล์เดินออกจากร้านไปพร้อมกับถุงบรรจุไอศกรีมถุงใหญ่ หนุ่มผมทองตัดสั้นกึ่งสกินเฮดหันไปมองตามร่างนั้น ก่อนจะพูดขึ้นลอยๆ

“เขาไปแล้ว”

“........................”

“ฉันบอกว่าเขาไปแล้ว”

“รู้แล้ว”

“เฮ้อ! แบบนี้ดีแล้วเหรอวะเอเรน?”

“ไม่ – รู้ – สิ”

“........................”

“รายการที่สั่งได้แล้วค่ะ” พนักงานคนเดิมนำของหวานที่ทั้งสองคนสั่งมาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ แจนจัดการซัดโกโก้ปั่นอย่างรวดเร็วแก้ความรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านกับความใจไม่สู้ของเพื่อนตัวเอง ในขณะที่เอเรนนั่งมองไอศกรีมสีหวานตรงหน้านิ่งๆ เด็กหนุ่มเม้มปากนิดๆ กับความคิดที่สะท้อนกลับไปมาภายในหัว

อีกครั้งแล้วที่ปล่อยคนคนนั้นไปโดยที่ไม่ยอมทำอะไร

อย่างที่คนตรงหน้าถาม...

เป็นแบบนี้มันดีแล้วจริงๆ เหรอ?

เวลา 18.20 น.

                และแล้วก็ผ่านไปอีกหนึ่งวัน...

                “กลับบ้านดีๆ”

                “เช่นกัน เจอกันพรุ่งนี้นะ”

                “เออ ฝากทักทายมิคาสะด้วยล่ะ ฉันว่าวันนี้เธอคงจะบุกไปหาแกถึงบ้านแน่”

                “เหอะๆ...” ผมหัวเราะแหยๆ กับคำพูดนั้นพลางโบกมือให้ไอ้เกรียนแจนที่เดินแยกไปขึ้นรถคนละทางกับผมเพื่อกลับบ้านของมัน

พูดถึงมิคาสะก็เพิ่งนึกขึ้นได้ อันที่จริงเหตุผลที่ผมหนีหน้าเธอก็เพราะเรื่องนี้แหละ...จะให้บอกได้ไงว่าผมกำลังหลงรักใครบางคนอยู่ แถมคนๆ นั้นก็เป็นผู้ชายซะด้วย ถึงจะรู้ว่าถ้าบอกไปยัยนั่นก็คงจะไม่ล้อหรอก แต่ผมก็ยังอายที่จะพูดอยู่ดีเลยต้องหลบหน้าเธอแบบทุกวันนี้ไง

                แต่กลับแจนนี่ผมกล้าบอกนะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน?

หลังจากที่นั่งเอ้อระเหยอยู่ในร้านขนมหวาน Café ilia ไปเกือบชั่วโมง ผมใช้เวลาในช่วงนั้นหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ จากการเฝ้ารอใครบางคนที่มักจะแวะมารับของที่ร้านนี้ทุกวัน ใช่แล้ว เขาคนนั้นก็คือ รีไวล์ ผู้ชายที่อายุเยอะกว่าผมเป็นเท่าตัวแต่ดันผ่าหน้าเด็กและน่ารักโดนใจผมดังจึ้กๆ! เนิ่นนาน...น่าจะเกือบสองอาทิตย์ได้แล้วที่ผมทำแบบนี้ รู้ตัวว่ามันค่อนข้างจะไร้สาระกับการที่พาตัวเองมาเสียตังค์หาแคลลอรี่เข้าตัวเพื่อความสุขอันโคตรจะไม่จีรังในเวลาสั้นๆ

หลายคนคงแอบด่าผมอยู่ในใจแน่ว่าไอ้นี่แม่งโคตรป๊อดเลย! ก็ตอบตรงๆ นี่แหละ...

เออ ผมมันป๊อด ขี้ขลาด ลูกหมา!

โอเคครับ วันนี้ฟาล์วไปอีกดอก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม...กับอีแค่การเข้าไปคุยหรือทักทายอีกฝ่ายถึงได้ดูยากยิ่งกว่าการเอ่ยปากบอกว่ารสนิยมของผู้พันโลลินั้นมันโคตรไม่ผิดศีลธรรม ทั้งที่จริงๆ แล้วมันแบบ...รู้ๆ กันอยู่น่ะนะ อีกอย่างคือ ผมบังคับตัวเองไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นรีไวล์

เขาเป็นคนแรกที่ทำให้ผมเกิดอาการสูญเสียความมั่นใจและเกรงได้โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรซักคำ

ก็แปลกดีเหมือนกัน...

เฮ้อ!

ถอนหายใจให้กับความห่วยของตัวเองหนึ่งเฮือก ยกมือขึ้นลูบหลังคอนิดๆ อากาศในช่วงย่ำค่ำแบบนี้หนาวกว่าเดิมเป็นเท่าตัวจากตอนเช้าถึงขั้นที่ว่าหายใจแล้วไอออกปาก อีกซักแปบหิมะคงจะตก...คิดว่านะ ผมมองไปที่ร้านขนมหวานอีกครั้งก่อนจะยิ้มแห้งๆ พรุ่งนี้ก็คงจะเป็นเหมือนเดิม มานั่งที่ร้านนั้น สั่งเมนูเดิมๆ รอให้เขาคนนั้นมารับของ และก็กลับ อืม...ชีวิตดีครับ คิดว่าคงจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานจนกว่าผมจะกล้าเป็นฝ่ายเข้าไปทักเขานั่นแหละ

ซึ่งในกรณีนี้ก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาแค่ไหนเหมือนกันถึงจะทำได้

ตัดสินใจเลิกคิด ผมหันหลังก่อนจะเดินไปที่ป้ายรถเมล์เตรียมโบกรถกลับบ้าน ป่านนี้แม่คงจะหงุดหงิดแย่แล้วเพราะลูกชายตัวดีเล่นเกรงใจจัดกลับดึกแม่งทุกวัน ฮ่าๆๆ

หมับ!

“อ๊ะ!?”

“นาย...เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งไป”

เสียงห้าวทักขึ้นพร้อมกับมือที่กระชากไหล่ผมให้หันกลับไปทางคนพูด ผมอึ้งไปนิดเมื่อได้เห็นอีกฝ่าย คนตรงหน้าเป็นผู้ชายร่างเล็กตัวเตี้ยกว่าผมและพันผ้าพันคอสีแดงกระแทกตา เขาเหมือน...เหมือน...

คุณรีไวล์

นิ่ง...

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!

(เสียงสกรีมในใจ = เขาทักหนู เขาทักหนู เขามาทักหนูอ่ะหม่ามี๊!)

น่ารักโคตร เฮ้ย! ไม่ใช่ดิ เวรละมาไงวะเนี่ย!?

“........................”

“เฮ้ย! ไอ้หนู”

“คะ...ครับ ว่าไงครับ?” ผมสะดุ้งโหยงหลังจากที่เผลอยืนเอ๋อจ้องหน้าเขาไปตั้งนาน รีไวล์ขมวดคิ้วมุ่นขณะที่เงยหน้าจ้องตอบผมกลับแก้มของเขาเป็นสีแดงเพราะอากาศเย็นๆ ที่กัดผิว แบบว่า...มันโมเอ้...ฮืออออออ ขนาดทำหน้าแบบนี้ยังน่ารักเลยอ่ะแม่งเอ๊ย!

“ฉันเห็นนายที่ร้านนั่นตลอด” ตาคมๆ เหล่ไปยังร้าน Café ilia ที่ผมกับแจนเพิ่งจะเดินออกมาครับ

“คะ...ครับ ผมมาบ่อย คืออันที่จริงก็มาทุกวันน่ะ” มาทุกวันตั้งแต่ที่ได้เจอคุณไง...

“นายมากับเพื่อนของนายอีกคนประจำ”

“ครับ ผะ...ผมลากมันมาด้วยตลอดเลย” โดยไม่ถงไม่ถามความสมัครใจมันซ๊ากคำด้วย!

“ทุกครั้ง นายจะสั่งชาร้อนมากินคู่กับไอศกรีม”

“ครับ ละ...แล้วคุณรู้ได้ยังไง?” อุหวา ตายล่ะ หัวใจเต้นโคตรแรงเลย! แถมใกล้กันซะขนาดนี้อีกฝ่ายคงจะได้ยินแน่ๆ ผมเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่หน้ากับใบหูของตัวเอง รู้ดีเลยล่ะว่ามันคงจะไม่ใช่เพราะอากาศที่กัดผิว...

“ก็ฉันสังเกตเห็นนายทำแบบนั้นตลอด”

“คุณเห็นผม?”

“เออ! ก็ไม่ได้ตาบอดซักหน่อยทำไมจะไม่เห็นล่ะ” อืม...ก็ถูกของเขา

“คะ...ครับ”

“แล้วก็อีกอย่าง...นายชอบนั่งอยู่ที่ใกล้ๆ กับเคาน์เตอร์และแอบมองฉัน”

“........................”

“ทุกวันและทุกครั้งที่ฉันมาที่นี่”

ตึกตักตึกตักตึกตักๆ!

“ถามจริงๆ เหอะ”

“คะ...ครับ...”

“แอบมองแบบนี้ ชอบฉันงั้นเหรอ?”

“........................”

“ตอบสิ...”

“คะ...ครับ ผม...คือผม...ชะ...”

“........................”

“ผม...ผะ...ผม...”

“อะไรล่ะ...”

“ผมชอบคุณครับ!”

ผมหอบนิดๆ อารมณ์ตื่นเต้นยังไม่จางหายไปหลังจากที่โดนบีบให้พูด ซึ่งผมก็พูด เอ่อ...ไม่สิ ต้องบอกว่าตะโกนสินะ? นั่นแหละๆ ผมตะโกนบอกชอบรีไวล์ซะลั่นจนคนแถวนั้นพากันหันมามองให้พรึ่บพรั่บ หน้าผมตอนนี้มันจะต้องแดงมากแน่ๆ รู้สึกตื่นเต้นและอายเกินกว่าที่จะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายได้

บอกไปแล้ว

ความรู้สึกที่เก็บมาเกือบสองอาทิตย์ ผมบอกเขาไปแล้ว!?

โอยยยยย...

“เฮ้ย!”

“คะ...ครับ!?”

หมับ!

อ๊ะ...

ผมยืนนิ่ง เบิกตากว้างอย่างตกใจกับความรู้สึกนุ่มนิ่ม อุ่นๆ ที่ริมฝีปาก โดยที่ไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ รีไวล์ก็ได้ทำในสิ่งที่ผมคาดไม่ถึง ร่างเล็กนั่นเขย่งตัวขึ้นมาจูบผมเบาๆ ใบหน้าอ่อนเยาว์ขึ้นสีแดงระเรื่อก่อนที่เจ้าตัวจะผละออกแล้วหลุบตามองไปทางอื่นเหมือนคนกำลังกลั้นเขิน

“สตรอเบอรี่...”

“คะ...ครับ?”

“ปากของนายน่ะ...หวานรสสตรอเบอรี่”

“อุ๊บ...” ผมเม้มปากพยายามห้ามไม่ให้ตัวเองเผลอฉีกยิ้มจนหน้าบานมากไปกว่านี้ หัวใจเต้นแรงกว่าเก่าจนน่ากลัวว่ามันอาจจะระเบิดแตกตายได้ ให้ตายสิ ให้ตายสิ ให้ตายสิ! นี่เขาจะฆ่าผมให้ตายด้วยความน่ารักของเขารึไงเนี่ยยยย!?

“แต่งงานกันเหอะ...”

“ฮะ?”

“คุณรีไวล์แต่งงานกับผมเหอะ!”

WHAT CAN I DO

(FIN)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เฮ้!!!!!!!! ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ลงที่บล็อกซักที 555555

สำหรับเรื่องนี้ เราเคยลงไว้ที่เว็บเด็กดีค่ะ ถ้าใครอ่านเจอก็ไม่ต้องแปลกใจ

เจ้าของฟิคอัพสองเว็บ (Blogger / Dek-D) แต่หลักๆ จะสิงอยู่ที่เด็กดีมากกว่า =w=

ถ้าเจอนอกเหนือจากสองเว็บนี้นั่นคือ ก๊อป นะคะ ไม่ใช่ของแท้!!!

*ลงที่บล็อกสำหรับคนที่บ้านไม่ได้ติดเน็ตสามารถก๊อปใส่เวิร์ดไปอ่านได้ค่ะ*

อ่านแล้วเป็นยังไงก็ติชมกันได้นะคะ จุ๊บ ♥